Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Καλό Πάσχα

Be rich, "eat fish" and die


Αυτοί δεν κάνουν
τον αριστερό ψάλτη
της δεξιάς,
EΣΥ;

Πασχαλιάτικες προεκλογικές "διευκολύνσεις"

Λοιπόν θα ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά από δημοσκοπήσεις. Εννοώ ξέρει να αναλύει τα στοιχεία που τα οποία θα της δώσουν ψήφους. Τόσο ξερά και τόσο μαθηματικά. 

Διευκόλυνση 1η: Το κοινωνικό μέρισμα.
Γενικά είχε ειπωθεί ότι το δικαιούνταν ένστολοι με μικτά εισοδήματα εως 1500 ευρώ, χαμηλόμισθοι και άνεργοι με εισόδημα κάτω από 6.000 ευρώ. Και που είναι ο δράκος; Εξαιρούνται οι άνεργοι που μένουν ως φιλοξενούμενοι (κυρίως με τις οικογενειές τους). Ακόμα δηλαδή και άστεγος να είσαι δεν μπορείς να το πάρεις γιατί πρέπει να φαίνεται ότι ή έχεις δικό σου σπίτι ή νοικιάζεις. Ας δούμε λίγο τα μαθηματικά πίσω από αυτό το πονηρό άρθρο: Αν η ανεργία  είναι ΕΠΙΣΗΜΩΣ στο 27% οι 2 στους 3 είναι κάτω από 35 (περίπου 60%). Μία πρόχειρη ματιά να ρίξει κάποιος στις διασπορές των δημοσκοπήσεων θα δει ότι οι μέχρι 40ετών δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία αλλά μάλλον κάποιο άλλο κόμμα. Ποιοί άνεργοι μένουν με τους γονείς τους; Μα φυσικά οι νέοι άνεργοι κάτω των 35ετών κατά πλειοψηφία. Άρα γιατί να δώσουν λεφτά εκεί αν είναι να μην πάρουν ψήφους; Καλύτερα να τα δώσουν σε άνω των 60 και σε ένστολους, από εκεί που θα πάρουν ψήφους δηλαδή.

Οι αντιδράσεις Γερμανών στρατιωτών σε ντοκυμανταίρ από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (1945)

 
Οι Γερμανοί στρατιώτες είναι αιχμάλωτοι από τα Αμερικάνικα στρατεύματα όπου τους ανάγκασαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τους λόγους για τους οποίους πολέμησαν για τον Χίτλερ.

Μια αργοπορημένη απάντηση στον σ. Hitman

Να με συγχωρείτε οι υπόλοιποι για το άσχετο του ποστ (δυο χρόνια μετά) αλλά το είδα και είπα να το ενημερώσω.

Η Μεγάλη Σοσιαλιστική Πατρίδα ακόμα εμπνέει


2 ταινίες : "Ο τοίχος" (Duvar) και Güler Zere - ντοκυμαντέρ

Του Γιλμάζ Γκιουνέι

Μια συγκλονιστική τουρκική ταινία, που γυρίστηκε στη Γαλλία μετά κοπών και βασάνων και που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν απαγορευμένη στην Τουρκία και δεν είχε προβληθεί.
Στην Τουρκία που τελεί υπό αυστηρότατο στρατιωτικό καθεστώς μεταφερόμαστε σε μια φυλακή όπου συστεγάζονται άπαντες. Δηλαδή ανήλικοι, άντρες και γυναίκες μαζί και στην οποία επικρατούν εξαιρετικά απάνθρωπες συνθήκες πόνου, εκμετάλλευσης, αυστηρότητας και σκληρότητας.
Η ταινία είναι γυρισμένη κατά τέτοιον τρόπο που σου αφήνει μια αίσθηση ντοκιμαντέρ με την παραστατικότητα και το ρεαλισμό που την περιβάλλουν ώστε νομίζει κανείς ότι βρίσκεται μέσα στη φυλακή και τα παρακολουθεί όλα αυτά σαν τρίτος. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως ζώα κυριολεκτικά, δεν έχουν φαγητό, νερό να πλυθούν, τα σαπίζουν στο ξύλο και τους φέρονται πάρα πολύ άσχημα.
Κάποιες σκηνές συγκλονίζουν πραγματικά και η ταινία είναι γεμάτη από συναισθήματα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης ήταν πολιτικός κρατούμενος κι απέδρασε από τη φυλακή οπότε η ταινία έχει κι αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αναμφίβολα μια από τις καλύτερες ταινίες με που έχουν γυριστεί και μια ταινία ''δριμύ κατηγορώ'' ενάντια στο πολιτικό και σωφρονιστικό σύστημα της Τουρκίας εκείνης της περιόδου.*

Η ταινία, προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 1983






________
*Το καθεστώς Εβρέν, εν τούτοις, υπήρξε ιδιαίτερα σκληρό. Επεβλήθη καθεστώς λογοκρισίας, διαλύθηκαν τα εργατικά συνδικάτα, φυλακίστηκαν πολιτικοί αρχηγοί, ενώ επισήμως κηρύχθηκαν εκτός νόμου τόσο οι οργανώσεις της αριστεράς όσο και (τυπικώς) της άκρας δεξιάς. Στις επίσημες καταγραφές αναφέρονται περίπου 650.000 συλλήψεις, 230.000 προσαγωγές σε δίκη, 300 θάνατοι στη φυλακή, 171 θάνατοι από βασανιστήρια, 517 καταδίκες σε θάνατο, 50 εκτελέσεις. Οι πραγματικοί όμως αριθμοί δεν θα γίνουν ποτέ γνωστοί.
ΠΗΓΗ : fadomduck 2

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Μοιρολόι



Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Καίτη Αμπάβη

Χρυσές εφεδρείες

Πολύ θα θέλαμε να δώσουμε ένα Βραβείο Εθνάρχου αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε μιας και δεν έχουμε σαφείς ενδείξεις ότι ανήκει χρόνια στον δεξιό κατιμά. Ξέραμε που θα κατέληγε από την ώρα που ασχολήθηκε με τα κοινά αλλά δεν είναι ακόμα άξιος για κάτι τέτοιο.

Ο λόγος για το Γιώργο Αμυρά. Ναι τον γνωστό "κάτοικο Ελλάδος", που χωρίς κανένα δισταγμό από την ΕΡΤ μετακόμισε στη ΔΤ. Η πολιτική του πορεία έχει σχολιαστεί παλαιότερα ΕΔΩ.

Σήμερα ο λαμπρός αυτός νέος είναι Ευρωβουλευτής του πλεονάσματος και της εξόδου στις αγορές... τουτέστιν της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θα ήθελα να πω κάτι παραπάνω για το γεγονός απλά να ευλογήσω τα γένια μας που για άλλη μια φορά μυριστήκαμε ένα μνημονιακό τέως απολιτίκ θρασίμι που όταν ήρθε η ώρα διάλεξε στρατόπεδο. Έτσι και αλλιώς όλα τα απολίτικα ζαβά εκεί καταλήγουν, σε κάποιο όροφο στη δεξιά πολυκατοικία. 

Gabriel Garcia Marquez (6/3/1927-17/4/2014)

Κολομβιανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα και ίσως ο σπουδαιότερος συγγραφέας της ισπανόφωνης λογοτεχνίας μετά τον Θερβάντες. Από τους κριτικούς εντάσσεται στο λογοτεχνικό ρεύμα του μαγικού ρεαλισμού. Το 1982 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το αριστούργημά του «Εκατό χρόνια μοναξιάς».

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel García Márquez) γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1927 στην πόλη Αρακατάκα της Κολομβίας. Ήταν γιος του φαρμακοποιού Γκαμπριέλ Γκαρσία και της Λουίζα Μάρκες, κόρης στρατιωτικού. Ο μικρός Γκάμπο, όπως ήταν το χαϊδευτικό του, μεγάλωσε με τον παππού του, τον συνταγματάρχη Νικολάς Ρικάρντο Μάρκες και τη γιαγιά του Τρανκιλίνα έως τα δέκα του χρόνια, ακούγοντας τις ιστορίες της γιαγιάς του για φαντάσματα και τις ατέλειωτες διηγήσεις του παππού του για τους εμφύλιους πολέμους, ιστορίες που αποτελούν το υλικό των μετέπειτα μυθιστορημάτων του.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Ολόκληρη η 11ωρη απολογία(17/4) Ρουπακιά

 

κλικ εδω για την απολογία

εν ολίγοις: ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ!


Σοβιετικός κατάσκοπος γελάει κατά την εκτέλεση του

Η εκπληκτική αυτή φωτογραφία αποτυπώνει τις τελευταίες στιγμές άγνωστου σοβιετικού κατασκόπου που γελάει στα μούτρα των εκτελεστών του δευτερόλεπτα πριν εκτελεστεί με σφαίρες στο κεφάλι.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Ρουκάγιαρβι (Rukajärvi) της Ανατολικής Καρελίας, στη Φινλανδία (κοντά στα σύνορα με την ΕΣΣΔ) τον Νοέμβρη του 1942 αλλά ήρθε στο φως μόλις το 2006 όταν αποχαρακτηρίστηκε ως απόρρητη από τη Φινλανδική αρχή του υπουργείου αμύνης με την σημείωση: "Άγνωστος Σοβιετικός αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών πριν πυροβοληθεί. Φινλανδία 1942".

Ο λόγος που η φιλοναζιστική και σύμμαχη με το Ράιχ κυβέρνηση της τότε Φινλανδίας έκρυψε τέτοιου είδους φωτογραφίες από το κοινό, ήταν ο φόβος του ξεσηκωμού των ντόπιων κομμουνιστών και φιλοσοβιετικών και η χρησιμοποίηση των ως προπαγανδιστικό υλικό. Ακολουθούν 2 ακόμα φωτογραφίες.

Εμπλουτισμένο ψηφοδέλτιο με περισσότερο βαθύ εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ γίνεται;


Προβολή : Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Ζυλ Ντασέν



«Μια από τις ευτυχέστερες εμπειρίες της ζωή μου ήταν η συνεργασία με τους κατοίκους της Κριτσάς και των γύρω χωριών που συμμετείχαν στην ταινία. Οι πιο πολλοί δεν ήξεραν γράμματα κι έτσι τα βράδια, όταν γύριζαν από τα χωράφια, μαζευόμασταν στην αυλή του σχολείου και με διερμηνέα τη Μελίνα, τους μιλούσαμε για το βιβλίο και τις σκηνές που θα γυρνούσαμε. Υπέροχη εμπειρία... Στο βιβλίο, ξέρετε, υπάρχουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, οι προύχοντες του χωριού. Ε, λοιπόν, κανείς δεν ήθελε να παίξει έναν από τους προύχοντες! Εκεί όμως που δεν πείθονταν με τίποτα ήταν στο να παίξουν τους Τούρκους. Ξέρετε τελικά ποιοι έπαιξαν τους Τούρκους; Καουμπόηδες από τη διπλανή Αμερικανική Βάση...» Ζυλ Ντασέν

Αγώνας στο κάθε μετερίζι.....

Επιστολή της διευθύντριας του καλλιτεχνικού σχολείου του Ηρακλείου προς τους μαθητές της, μετά την παραίτησή της.

Αγαπητοί μου μαθητές, αγαπητά μου παιδιά,
Σήμερα αναγκάστηκα σε παραίτηση, δεν το θέλησα.Ξέρετε πως χρόνια τώρα μαζί σας έζησα όλες τις αγωνίες για να δημιουργήσουμε μαζί ένα σχολείο, που να είναι πρότυπο χαράς, δημιουργίας, έκφρασης. Ένα σχολείο που να αγαπάμε τόσο πολύ, όλοι μας.

Η πολιτεία δεν νοιάστηκε καμιά στιγμή, μας πέταξαν στην κυριολεξία μέσα στη Αμερικάνικη βάση και έπρεπε να επιβιώσουμε. Ανάμεσα στα εγκαταλελειμμένα κτίρια και τα αδέσποτα ζώα. Επιβιώσαμε και ανδρωθήκαμε. Φτιάξαμε με τη βοήθεια των τοπικών αρχών(Δήμο),ότι καλύτερο μπορούσαμε. Το υπουργείο, μας έχει εγκαταλείψει χρόνια τώρα. Οι καθηγητές έρχονται σε δόσεις και ανάλογα με το πότε βολεύει τις πολιτικές τους, ο εξοπλισμός που έχουμε, αποκτήθηκε από λαχειοφόρους, δωρεές η από το Δήμο, γιατί κεντρικά δεν υπήρξε καμία μέριμνα. Η αγωνία μου κάθε χρόνο έφτανε στο απροχώρητο για το που θα στεγαστούν τα τμήματα, τι θα κάνω με τα κενά... πως θα καλύψουμε την ύλη στα πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα, πότε θα έλθουν οι μόνιμοι καθηγητές (γιατί στην αρχή ήταν με απόσπαση).